دیگر دلم هوای سرودن نمی کند

تنها بهانه ی ما در گلو شکست

سر بسته ماند بغض گره خورده در دلم...

                                                              (قیصر امین پور)

شعرهای نگفته ام درد می کنند اما...

هوایه نوشتنم ابریست ...بهتر دیدم ننویسم تا هوا کمی آفتاب بگیرد !!

واما...

چند تا طرح قدیمی

نقد یادتان نرود.

چیزی حوالی من

یا شاید کمی آن طرف تر

بالا

پایین

کمی شاید رو به

 جنوب

شمال

حیف که چپ و راستت را نمی دانم

وگرنه!!!

 بی خیال اصلا

مهم من بودم که حالا نبودنم را به دعا ایستاده ای!!!

یادت هست؟

خواستی من هیچ وقت شاعر نشوم

 نشدم!!!

کاش می شدم !!!

حالا چند سالیست ،شعر هایم به نامت چاپ می شوند!!!

ومن دستم دارد درد می کند بس که این  پوست گردو  تنگ است!!!

پرنده که شدی

مجبورم کردند آسمان را بغل کنم .

آنقدر محکم که بغض کند.

باران بگیرد.

خیس تر از همیشه !!!

آن وقت من پیدا کنم کجای زندگی ام چکه می کنی!!!

غم نامه ی بودنم را که دستم دادند

تازه فهمیدم کار وبارش سکه بوده وقتی من وتو داشتیم با خدا چانه می زدیم که کمی کمتر نمی شود؟؟؟!!!

چند وقته پیش داشتم با مامانم توی خیابون راه می رفتم که چشم افتاد به یه ...

باورم نمی شد می تونم راحت بگم ساق پاهاش  کامل بیرون بود !!! تازه داشت کنار به اصتلاح مادرش راه می رفت تموم آدمای فاسدی که تو خیابون بودن دوتا چش داشتن ده تا دیگه هم قرض گرفته بودن وداشتن راه رفتن وپاهای اون زن ... رو نگاه می کردن ........داشتم کنترلم رو از دست می دادم .

خون داشت خونم رو می خورد داشتم از تو گر می گرفتم ....گمونم خون دیگه به مغزم نمی رسید .

دوست داشتم تو خیابون تیکه تیکه اش کنم دوست داشتم با دندونام بجو امش ...اصلا ،،،اصلا دوست داشتم لااقل زمین دهن وا کنه ومن رو ببلعه !!!

دیگه هیچی نمی فهمیدم .. تموم قدرتم ونفرتم رو حسرتم وعصبانیتم وجمع کردم و...

کاش محکم تر می زدم تا لا اقل ساق پاش قلم می شد شاید اون جوری دیگه روش نمی شد پا هاش وبزاره بیرون .

کارم رو که کردم ...از کنارش رد شدم ...شروع کرد به فحش دادن ...

با خودم گفتم :

من که آب از سرم گذشته تهش این بود که مامورا می ریختن وبه جرم زد وخورد می بردنم

برگشت مو ...مشتم آماده بود که فک شو پیاده کنه  دلم می خواست یه جوری بزنمش که ناک اوت شه  اما حیف صد حیف ... که من به عنوان یه رزمی کار اجازه ندارم از تکنیکام تو زد وخوردای خیابونی استفاده کنم .کلافه بودم حرفای استاد و...(اعوذ با الله من الشیطان الرجیم) مشتم مهار شد...اما  الان چند روزه که صدای اون بی همه چیز... تو گوشمه ((هر کسی رو تو قبر خودش می زارن))...کلافه ام هنوز...

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!.

کجایید مردان بی ادعا :

وای وای وای ((قراره هر کسی رو تو قبر خودش بزارن؟؟؟؟؟؟!!!!!))

در این نزول بلا کس به داد ما نمی رسد

خدای من تو مگر خود به داد ما برسی

سهم من از بودن تو :

این تمام توان من است وپابه پایه تو آمدن چه دشوار است ...

یکی به نام آمدن تو بخواند این رفتن های مرا تا شاید دیگر کسی نباشد که خیال کند من بی تو بی پنجره ترین لحظه های زندگی ام را آینه باران می کنم .

دارم تمام می شوم شاید بدون شروع دوباره ... واینجا کسی دیگر به خانه ی من سر نمی زند

حتی اگر بداند تو در را باز خواهی کرد وخدا همیشه با من است حتی بی تو ...

من دیگه بسه برام:

اینجا، بی شمارگیه روزهایست که انگار قرار نیست به تو برسند و من هنوز به وقت تو ام بخواهی یا نه ...

تا کجای این ماجرا قرار است من دعای آمدن برایت بخوانم آن وقت نه باران مرا  خیس کند

 ونه .. دعایم را خدا مستجاب.

من ومزرعه یه عمره...

اینجا پاییز دست می گذارد روی نقطه ضعف من : ((باران))،،،و از من بی گمان خواهد گذشت این هوای ابری و

سهم بارانی من شاید دسته ی چوبی چتر باشد ...

چقدر اتفاق تلف می شود در این میانه ...بدون حتی لحظه ای تردید

 ومن در ازای تو  دارم زیر باران ... به گریه های خودم لبخند تحویل می دهم. 

تیتر روزنامه عصرم می کنند :

این آدم های از من بی خبر دارند تو را کنار من می نویسند بی آن که بدانند تو کجا و من کجا...

مدام  پشت سر گریه های من می خندند !!!ومن مانده ام جوابشان را چه بدهم که نه لبخند بماسد روی لبشان ونه ... ونه به خودم دوغ بگویم .

این نه منم نه من منم ...

وقتی می نویسم متهم می شوم به اینکه دارم دلشدگی های یک مرد رابه تصویر می کشم !!!

ای امان از حرف مردم گمانم باید نوشته هایم هم بوی تند نداشتگی تو را داشته باشند ...

شاید آدم های قصه ی من دیگر  پای تورا به این ماجرای عاطفی باز نکنند !!!

شب که می شه تو کوچه ی غم ...

هرشب به بی ستارگیه این شب های تو ندار ستاره قرض می دهم که نکند حسودیش بشود به  آسمان

همسایه که ستاره باران است این شبها !!!

در ازایش هم کمی به سمت من بچرخ منی که خودم را پشت تو قایم کرده ام حالا دلم خیلی برای خودم تنگ شده کمی از آن خودم را قرض می خواهم !!!اگر می شود ...

((سکوت علامت رضاست)).

دوست داشتم  اولین برف که می آید   یک مطلب توپ نویسم

برای برگ های زرد  توی پیاده رو ها که شکستنشان وافتادن از بالای درخت بسشان نبود وحالا ...برف رویشان را گرفته ودیگر حتی شاعر ها هم تحویلشان نمی گیرند!!

دوست داشتم اولین برف که بارید پشت شیشه باشم و روی بخار شیشه بنویسم سلام زمستان .

دوست داشتم از صبح هایی بنویسم که قرار است ماشین بابا باتری خالی کند و روشن نشود تازه این اول دردسر است چون من و وحیدمان مجبوریم تویه آن هوای سرد ماشین را هل بدهیم از حیاط بیرون ...

دوست داشتم از سرمای راه دانشگاه بنویسم که انگار خوده قطب است من آب دهانم یخ میزند  بس که هوا سوز دارد...

دوست داشتم بنویسم دوباره فصله من آمد فصله زمستانی من ومن فرزنده زمستانم .

امروز اولین برف شهر آمد بی خبر هم آمد من نه مطلبی برای برگ ها نوشتم نه روی بخار شیشه ... نه از ماشین قراضه ی بابا نه از اینکه من فرزنده زمستانم ...زندگی پر است از این فرصت های از رفته !!!

این شعر رو خیلی دوست دارم :