تبليغاتX
از ربنای رکعت دوم شروع شد...
 از ربنای رکعت دوم شروع شد...
يك ربع مانده به آغاز بي كسي...
   
نقطه سر خط بچه ها بنویسید
با خط درشت عشق را بنویسید
تکلیف شب شماست در دفتر دل
صد مرتبه از روی خدا بنویسید...


صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ



نوشته های پیشین
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
اردیبهشت 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
مهر 1385
شهریور 1385



پیوندها
قالب های رایگان
عسلک و خاله جونش
فاطمه ی خوب من
الکترون خسته ی من...
سمیه خانم ...رهگذر عزیز
آقا علی رضا...ستاره ی شهر
مهربون وخوب ورفیق و خواهر من
آقا محمد (عاشقی باید کرد)
صاحبدل بیدل
فصل قشنگ من (پاییز)
شهر فرنگ من ...
کوچه ی خوشبخت
حمید محمدی
اعترافات یک راپورتچی(محمد دلاوری )
سونيا
كيميا(ضامن آهو)
به نام آرام دلها
دست نوشته های رسول شریف
سلام ای غربت تنهایی...!
دوباره خندیدن را تمرین می کنم
دو کلام حرف حسابی
جناب روحانی...
فرزند زمستون...


 RSS 

طراحی قالب:

POWERED BY
BLOGFA.COM
 
 

دیدن‌ِ تمام‌ِ دنیا تو یه‌ عکس‌ِ یادگاری‌


 
اونجا که‌ برای‌ گریه‌ ، یه‌ ترانه‌ کم‌ میاری‌


 
اونجا که‌ نبض‌ِ سرودن‌ ، نبض‌ِ خاطرات‌ِ دورِ


 
تو نموندی‌ تا ببینی‌ ، لحظه‌هام‌ چه‌ سوت‌ُ کورِ


 
داداشی‌ ! توی‌ نگاهت‌ اون‌ همه‌ ستاره‌ داشتی‌


 
ولی‌ ما رُ تک‌ُ تنها تو سیاهی‌ جا گذاشتی‌


 
تو طنین‌ِ هر ترانه‌ تو کنارمی‌ همیشه‌


 
اما جای‌ خالی‌ِ تو با ترانه‌ پُر نمی‌شه‌

 


 
 
دل‌ رُ زدی‌ به‌ شعله‌ها تو هُرم‌ِ خاکسترُ دود


 
جنگ‌ِ بزرگ‌ِ قصه‌مون‌ کبریت‌ِ بی‌خطر نبود


 
سوختی‌ُ از سوختن‌ِ تو گنبدِ فیروزه‌ شکست‌


 سفره‌ی‌ هف‌سین‌ِ بهار از خونه‌مون‌ بارش‌ُ بست‌

 

 


 
 
زخمی‌ کدوم‌ خزونی‌ ؟ ای‌ گُل‌ِ گلوله‌ خورده‌ !


 
که‌ توی‌ شب‌ِ نگاهت‌ ، این‌ همه‌ ستاره‌ مُرده‌


 
زخمی‌ کدوم‌ خزونی‌ ؟ ای‌ مسافرِ جنوبی‌

!
 
برای‌ من‌ تا همیشه‌ تو طلوع‌ هر غروبی‌


 
هنوزم‌ ساحل‌ِ کارون‌ ، پُرِ پوکه‌ی‌ فشنگه‌


 
سوختی‌ُ از سوختن‌ِ تو گنبدِ فیروزه‌ شکست‌


 
تو میون‌ دودُ ترکش‌ فکرِ یه‌ دریچه‌ بودی‌
 
غزل‌ِ آخرِ عشق‌ُ اونورِ ابرا سرودی‌

 


 
دل‌ رُ زدی‌ به‌ شعله‌ها تو هُرم‌ِ خاکسترُ دود


 
جنگ‌ِ بزرگ‌ِ قصه‌مون‌ کبریت‌ِ بی‌خطر نبود


 تو جنوب‌ رو تن‌ِ نخلا ، زخم‌ یادگارِ جنگه‌

 

 

 

 

 

شعر از یغما گلرویی

  + نوشته شده درشنبه سی و یکم شهریور 1386  ساعت 19:34  توسط شیما 
 
 

کاش می تونستم بلند داد بزنم اونقدر بلند که همه ی عالم وآدم می شنیدن...

 

 

 

 

دلم بد جوری گرفته بد جوری ...خدا جونم دوست دارم بنویسم برات نه شاید بنویسم از خودم برات ... از همه ی کارایی که کردم وشرمنده شدم یا نشدم وتو منو بخشیدی ومن چشمامو بستم ...

 

 

دوست دارم بیشتر حست کنم بیشتر وبیشتر انقدر که غیر حس قشنگ داشتن تو هیچ چی دیگه تو وجودم جا نکنه ... کمکم می کنی مگه نه؟!

 

دوستم داری هنوز مگه نه...؟؟؟

 

دارم له می شم زیر دست وپای آدمایی که ... بگذریم ..

 

 

می دونی یاد چی افتادم :

 

یکی می گفت وقتی به دنیا می یایی در گوش تو اذان می گویند وقتی از دنیا

 

می روی بر بدنت نماز می خوانند زندگی چقدر کوتاه است فاصله ی بین اذان تا نماز ...

  + نوشته شده دردوشنبه دوازدهم شهریور 1386  ساعت 10:16  توسط شیما 
 قلبم...
 

دکتر بودم چند ساعت پیش گفت بهم خوبخ اگه همین جوری پیش برم تا یکی دوسال دیگه جای قلبم می شه یه تلنبه کاشت...

 

من حرفا شو نمی فهمیدم الانم نمی فهمم آخه من که طوریم نیست !!! فقط یه کوچولو درد دارم ...فقط یه ذره سینه ام درد می کنه یه ذره !!!

 

هی می گفت ببین ببین به خدا چیزی نبود که من ببینم ... من غصه که نمی خورم ..

 

گریه هم که نمی کنم ... آخه چرا دکتره هی می گفت داری به قلبت فشار می یاری

 

اصلا کدوم قلب من که قلبی ن...

 

خوابم می یاد باید بخوابم اینم دکتر گفت گفت خیلی بخواب ... من که همه ی عمرم وخواب بودم...

 

گمونم دارم خواب می بینم آره دارم خواب می بینم ...

 

  + نوشته شده درشنبه سوم شهریور 1386  ساعت 19:55  توسط شیما